خودمانی با امام

هر زمانی یه امامی داشته، امام دوره ی ما هم شما هستی آقا جان، می گویند بهترینی،اما خیلی غریبی

راستی آقا جان کاش منم آدم خوبی بودم و یارت می شدم، کاشکی فقط یاد کردن از تو محدود به همین پستای

وبلاگم نمیشد و بیرون هم یه کم به شما توجه می کردم، کاشکی یه کم هم برای تو دعا می کردم، آخه این درستش

نیست که تو اینقدر به فکر ما باشی، گریه کنی به حالمون و پیش خدا طلب عفو کنی برامون و دعا کنی برا گشایش

تو کارامون، اما مثل منی اونقدر به فکر خودم و دنیای خودم و رضایت دیگران باشم که حتی کوچکترین جوابی هم به

هل من ناصرت ندم و ساده از کنارت رد بشم.

آقا جان به جز اشک بر جد غریبت حسین و مهر و محبت شما اهل بیت، سرمایه ی دیگری ندارم، همین ها پیشکش

می کنم و ازت می خوام دعام کنی، خودت که به حالم واقفی، پس بسم الله،، یا علی...

راستی محرم نزدیک است،

ای اجل یک چند روزی دور ما را خط بکش

وعده ی ما ظهر عاشورا کنار قتلگاه

البته اگه من نباشم، چیزی کم نمیشه ها، مثل آب دریا که وقتی یه ظرفشو بر میداری، آب میاد جاشو میگیره،

حالا اگه منم نباشم ده نفر با حال تر به جا من هستند، اما خدایا مشکلا و غمامو بر طرف کن تا محرم فقط

به فکر عزای امام حسین باشم و نه هیچ غم دیگه.

همین... .